Ano pa ba ang lagi kong pinopost? Oktubre 29, 2007
Posted by Raymund in Alikabok sa Hangin, Kapirasong Pakpak.add a comment
-this one was made while my brother and father were having a little word skirmish.
-”Whom the gods wish to destroy, they first make angry.” - mula ata sa Greek to. hehe.
of Wrath
He is an orator,
of the mindless, the insane;
he makes his audience his
people. The diplomat,
the cause ever feasible:
his disciples paint the earth,
with fire and blood.
He can be hidden,
in words and ways tranquil,
even as his arson tears
down the soul. A wolf,
when fiercer, the howl later:
He takes off men’s faces,
and makes them grow fangs.
Ito…wala lang. ^_^
The Moth’s Elegy
I am blind,
for you have claimed my eyes.
You have burned away my cinders,
leaving incense and light.
You have taken my wings,
and taught me how to fly,
to the skies.
I am dead,
for my moments are yours.
You have become the fire of my days,
and the light of my nights.
You have bound up my feet,
and made them your shadow,
in the dark.
Adik talaga ako sa mga gamugamo. hehe. ayun…okay. wala lang talaga akong magawa ngayon.
Sana sumagi man lang, sa pagtulog man, o sa paggising, sa mata, o kahit man lang, sa likuran, ng nararamdaman…
Steps Oktubre 23, 2007
Posted by Raymund in Alikabok sa Hangin, Kapirasong Pakpak.2 comments
There are steps that slip,
and steps that skid,
steps that fall,
and steps that skip,
steps that are heavy,
steps that are mild,
steps that are meek,
steps that are wild.
There are steps that smash,
and steps that spin,
steps that fly,
and steps that sing,
steps that are broken,
steps that are sound,
steps that are free,
and steps that are bound.
There are steps that change,
by the minute,
by the moment,
steps that remain forever,
steps that make men tremble,
and steps that make them awed.
There are many kinds of steps,
indeed,
but yours
will do for me.
Matagal. Matagal na matagal na… Oktubre 19, 2007
Posted by Raymund in Alikabok sa Hangin.1 comment so far
Dalawampu’t siyam na araw. at isang oras. hindi ko alam ang eksaktong minuto at segundo. Ang alam ko…
Matagal na din. Matagal na din akong hindi nagpost dito. Matagal na din akong hindi gumagawa ng mga bagay na matino. Matagal na din mula nung nakatulog ako ng sa oras. Matagal na din mula ng pakiramdam ko may ginagawa akong may kabuluhan. Matagal na din mula ng makita kita.
Matagal. Matagal na matagal na…at bukas, isang buwan na. Ewan ko ba kung bakit gusto pa kita makita. Hindi naman ako mabubusog. Hindi naman ako yayaman. Hindi naman kita makakausap, hindi mo naman ako kakausapin, baka nga hindi mo man lang ako makita kung hindi kita tatapikin…ano nga ba ang pakialam mo sa akin? Isa lamang akong alaala. Isa lang kitang alaala. Ano nga ba ang pakialam ko sa iyo?
Bakit nga ba kita hinahanap? Para sa sandaling matitigil ang lahat ng sandali, para sa ngiti sa iyong mukha…para sa ngiti sa aking mukha…? Para sa isa sa mga sandali na aking itatago na naman, at papangaraping magkaroon pa muli ng sandaling katulad noon?
Ang tao talaga. Walang pagkakuntento.
Narito ako, at laging nangangarap, na sa pagtingin ko sa likuran ko ay makita kita, na sa pagliko ko sa kanto ay makasalubong ka, kahit man ang isang delusyon, kahit man hindi totoo, kahit man kamukha mo lang, at sandali ay maloko ako ng aking mga malabong mata…narito ako, na nangangarap, na kahit man sa mga salita, ay marinig kita, kahit man lang sa isang paglilinlang sa akin, ng liwanag, ng tunog, ng aking pandama…
Nakakatawa. Nakakatawa. Nakakatawa ako.
…ano pa ba ang susunod dito? Ano pa ba ang solusyon dito…? Haaay.
Sana, makita pa kita ulit. Kahit hindi ikaw iyan. Kahit guniguni ko lang iyan. Kahit panaginip lang.
To a stranger:
I am weary
of wearing padlocked
riddles
with the keys flushed down
the drain. Silence left intact
pierce
with woeful shards, broken.
I have so many words eaten.
They leave a bad taste
in the mouth. I have seen
you
so many different ways, but never
further
than your face.
I have not gone past
the foreword, the preface, the title
page. Allow
me to borrow
you
again. Please.
At Five Setyembre 14, 2007
Posted by Raymund in Alikabok sa Hangin, Kapirasong Pakpak.3 comments
At Five
It begins,
It starts,
at the Hour of Five.
The clock says five,
at the Hour of Five.
He is there, he is here,
at the Hour of Five.
He begins, he starts,
at the Hour of Five.
The second hand moves,
a second after Five.
He watches, he glances,
a second after Five.
He sits, he stands,
a second after Five.
For somebody,
for Somebody,
at the Hour of Five.
The minute hand moves,
a minute after Five.
Somebody might be there,
somebody might be here,
a minute after Five.
Somebody might pass by,
somebody might smile,
or Not, at Five,
at the Hour of Five.
It is a quarter,
a quarter after five,
He keeps his guard,
a quarter after Five.
He paces forth and back,
he goes round and round,
a quarter after Five.
He wants to, he does not,
at the Hour of Five.
This is his desire,
a half hour after five.
Somebody might show up,
somebody might appear,
a half hour after Five.
Somebody might be Somebody,
his somebody, his Somebody,
or Not, at Five,
at the Hour of Five.
The hall is empty,
with people, with voices,
with life,
at the last quarter of Five.
The hall is dead,
with faces, with colors,
with light,
or Not, at Five,
at the Hour of Five.
He is unsure,
but he remains,
at Five, the last minute of Five.
He wishes, he dreams,
the last minute of Five.
He is there, he is here,
the last second of Five.
He still is, always is,
at the Hour of Five.
Paglalansi. XD Setyembre 1, 2007
Posted by Raymund in Alikabok sa Hangin, Balat na Sunog, Kapirasong Pakpak.4 comments
Bumabaligtad na. Galing na ngayon sa ultiply, napupunta dito sa WordPress ko. Bakit kaya? XD
Here, I will be testing something vital to my later methods. XD
*to the tune of Toyang*
Ayun. Masaya na ulit ako. Ahahahaha. Todo mood shift na ito.
They tried, to tell me na __ ___…
Naranasan niyo na ba na lumampas yung MRT sa istasyon na bababaan niyo? Nangyari sa akin kanina e.
__ ___, ang sagot niya sa akin…
Magallanes dapat ako bababa, kaya lang, doon sa banda Guadalupe station, nakatulog ako…at nagising ako na papunta na sa Taft. Nakakatuwa ang istasyon ng Taft. Titigil lang yung MRT dun, tapos pupunta sa kabilang dulo ata yung driver. Tapos, punta na siyang Magallanes. Magsiswitch na lang siya ng riles kung kinakailangan. Ang galing. Ambabaw ko na naman. XD
Classroom namin, maliit lamang,
Kaya ayun. Bumaba na lang ako, tapos sumakay ulit. Ahahahaha. Kung ano pa yung binabaan ko, yun rin ang sinakyan ko.
Minsan, minsan, minsan magulo ito, kaya kami ay jackpot,
Ayun. First time ko magcutting. Para sa Machine Problem, na todo kinram. Kahapon. Ngayon, napasa ko, at hopefully, masusurvive naman ng grade ko ang 10% deduction ng one day late. Haaay. Hindi ko pa rin alam kung bakit ayaw gumana nung code ko sa computer ni Ma’am…gumagana naman sa computer namin…
Pag kami’y may project, laging nagkacram!
Sitsiritsit, alibangbang,
Salaginto, salagubang,
Ang babae sa lansangan,
Kung humirit, parang tandang.
Bumili na kayo sa kooperatiba,
Haaay. Umuulan na naman, at tumutodo na ang uhog ko. Kadiri, hahaha. Huwag niyo ako gayahin, na nagpapabasa sa ulan. (Nag-eenjoy naman ako e.) Anlakas pa ng ubo ko. Pwede ring dahilan nito ang pagpupuyat ko sa pagkacram. Lesson: Huwag magcram. Matagl ko na nga dapat natutunan yan…hahahaha.
Sa tindahan ni Ma’am Serra,
Ano pa ba pwede kong masabi?
Sa kabilang dulo ng pasilyo,
Masaya ako. ^_^
Naroon ang hinahanap ko!
Nakablack ako kanina. Wala naman akong kamalay-malay na ang student council ay nag-announce ng black shirt day. Namatay daw yung isang tao, si Cris, sa frat war. Common sense, kung hindi ka naman masyado concerned sa population control (in which case matutuwa ka dahil nauubos na ang sangkatauhan) at normal kang tao (hindi ka sadista), dapat itigil ang frat war.
Mahal ko si ______,
Papunta nga ako dun sa library kanina, may foreign student na nagsabi sa akin ng ‘condolence’.
Kahit di ko masabi…
Kasalanan ko ba na nakaitim ako? Hindi ko naman alam. Pero siguro nakikiramay na rin ako, at naiingit.
Tangi kong pangarap,
Patay na siya e. Wala na siyang problema.
Ang siya ay laging makasama!
Pero may dahilan pa naman akong mabuhay. Masaya pa rin magkaroon ng problema.
Sana nama’y muling makita,
Huwag niyo masyado pansinin ako. Ganyan lang talaga ang malungkuting baliw. Pero, sa ngayon, hindi muna ako malungkutin.
Ang sa akin ay agad na nagpapangiti,
Haaay. Makakahinga na ako ng maluwag. Tapos na ang tambakan week ko. Hahaha.
Tulad ng bagsak ng ulan.
Next time talaga, hindi na ako magkacram. Sana hindi ito matulad sa karamihan sa mga resolusyon ko. Pero mukha namang nakakasunod na ako sa mga resolusyon ko. ^_^
Dalangin ko sana’y pagbigyan!
Frère Jacques, Frère Jacques,
Dormez-vous? Dormez-vous?
Sonnez les matines. Sonnez les matines.
Din, din, don. Din, din, don.
*repeat refrain*
Basta. Masaya talaga ako. Hahahaha. Ambabaw talaga ng kaligayahan ko. Nakakain na ako ng Waffle Time!
And she might just not say no!
Sana…medyo kalahati na ng sana ko ay ayos na. Salamat.
(Lastnote: Fill in the blanks. Teehee. Alam na! Hahahaha. )
P.S. Si Pon yung yellow, at si Zi yung blue. Ngayon ko lang nalaman. Anggulo rin nung tatay ko, nung sinabi nung kapatid ko yun, sabi ng tatay ko talagang hindi pwedeng maging blue ang sipon. Hahahaha. Tsaka anggaling talaga ni Severus Snape. Wala lang. May napansin kayo?
Stripes. XD Agosto 11, 2007
Posted by Raymund in Alikabok sa Hangin, Balat na Sunog.4 comments
Weee. Masaya. Hahaha.
Reverse tactics. Kahapon, nanood ako ng Pasyon ni Kristo…este…Passion of The Christ, yung play, sa theater dun sa second floor ng Palma Hall. Alam ko yung pangalan, pero hindi ko alam yung spelling, kaya hindi ko na sasabihin. XP Nandoon si Gallor at si Noreen. Parang hindi ko alam. XP ulit. Hahaha. Ayun. Nakita ko lang sila nung mga lampas 5 na. Umalis sila nung mga banda 6, para kumain ng dinner. Nakakain kasi ako kaagad e. (Sayang! XD) 7 ang umpisa nung play. Sort of. Wala akong relo kaya hindi ko nacheck. Talaga ngang napakadaldal ni Gallor.
Ayun. Ano pa ba maikukuwento ko? Overall, dapat solemn yung dating nung Passion, kaya lang, medyo magulo yung mga kasama ko at marami silang nakikita at ipinupoint out. Hindi naman sa nagrereklamo ako. XD Ayoko na masyadong magcomment dun sa play, dahil baka yung mga kalokohan masabi ko, katulad nung isa na parang napakahilig niya sa kanyang sibat. (Oops. May nasabi ako.) Sabi nila may tattoo daw si Jesus. Hindi ko nakita, malabo na ang mata ko, kaya minsan may mga bagay akong hindi nakikita. Mahina na rin ata pandinig ko, dahil may mga bagay akong hindi naririnig. May mga bagay pa rin akong hindi nasasabi. Pero at least nakapagsalita ako ngayon.
Ayun. Nakisabay na lang ako sa pag-uwi sa kanila. Akala namin hindi gumagana yung MRT (gabi na. hmp.) kaya nagbus kami. 25 pesos ang papuntang Evangelista. Ruta namin ni Peri yun, na humaba na instead from Guadalupe, from Quezon Avenue. Kaya nga naman mahal. XD
Nakablue si Gallor, at nakaitim ako.
Tatahimik na ako.
Tula Agosto 7, 2007
Posted by Raymund in Alikabok sa Hangin, Kapirasong Pakpak.2 comments
Wala lang. Kasi may Habagat, dapat may Amihan. XD Naisip ko lang siya kaninang umaga, dahil sa isang mahiwagang blog entry.
Amihan
Ang araw ay sumisikat,
Ang buwan ay nagpupuyat,
Para lamang sa iyo.
Ang oras ay tumatakbo,
Ang mundo ay umiikot,
Ang lahat ng ito ay
Alang-alang sa iyo.
Huwag sabihing, walang silbi,
Wala kang nadulot,
Hindi mo ba ito nakikita?
Huwag sabihing walang kwenta,
Wala kang halaga,
Hindi mo ba ito nadarama?
Ang paghinga’y tumutuloy,
Ang pagtibok’y dumadaloy,
Para lamang sa iyo.
Isipan ay bumabagyo,
Kaluluwa’y sumasamo,
Ang lahat nito ay
Nakasalalay sa iyo.
Kahit di ka maniwala,
Kahit di ka makumbinsi,
May narito para sa iyo…
… Agosto 7, 2007
Posted by Raymund in Alikabok sa Hangin.add a comment
Hindi mo na kailangan pang malaman pa.
Hindi mo na kailangan pang maghinala.
Hindi mo na kailangan pang mawari.
Kahit huwag ka na lang tumingin.
Hindi mo na kailangan pang intindihin.
Hindi mo na kailangan pang isipin.
Hindi mo na kailangan malaman pa…
Minsan masakit na hindi masabi ang ninanais.
Minsan, masakit na hindi maintindihan.
Minsan, masakit na hindi mo kayang ipaintindi.
Minsan, masakit na tumigil na lang.
Minsan, masakit ang maghintay.
Kahit man may kahalong tuwa,
may kahalong kasiyahan,
ay may pait na sumasama,
sa bawat pagkakataon,
ng katahimikan.
Ng pagtatago.
Ng paglilihim.
Ng walang kasiguruhan.
Walang kasiguruhan kung nakikita ka ba.
Walang kasiguruhan kung gusto mo nga bang makita.
Minsan, talagang masakit.
Kahit parang wala man lang dahilan.
Kahit parang hindi matino.
Kahit parang…hindi naman kailangan.
Tuwa Agosto 6, 2007
Posted by Raymund in Alikabok sa Hangin.2 comments
Hahaha. Weee. Hehehe. Bwahahahaha. Mwahahahaha.
Bakit? Wala lang. Masaya lang ako. Baka hindi magkaroon masyado ng ibig sabihin itong post na ito dahil hindi ko ginawa sa bahay. Pero masaya pa rin ako. Hahahaha. Hahahaha. At kung gaano ako kabilis malungkot, ganoon rin ako kabilis matuwa. Ambabaw talaga ng kaligayahan ko. Haha. First time ko mag-SC ngayon. Ayun si Kat o. Hahaha. Anong connect?
(Tiningnan niya ang Multiply ko! Tiningnan niya ang Multiply ko! Tiningnan niay ang Multiply ko!)
Bulgar. XD
Tinidor Agosto 5, 2007
Posted by Raymund in Alikabok sa Hangin, Balat na Sunog.add a comment
Eenie, meenie, miney, mo…liliko, liliko, sa gusto?
Ano nga ba ang gusto ko?
Kaasar. Gusto ko may makausap. Hindi ako matahimik. Puno ako ng ligalig. Para tuloy akong binubulabog sa bawat segundo. Haaay. Ewan ko. Gagawin ko ba o hindi?
Siyempre, medyo naisipan ko na, medyo nakapagtanung-tanong na ako, at parang nakakahiya naman umatras na lang bigla. Pero…ewan ko…kinakabahan na naman ako. Masyado ko na naman pinapalaki ang usapan na ito. Kinakabahan talaga ako. Tinulugan ko na ito, kinulit ko na ang Kuya ko tungkol dito, at…ganoon pa rin.
Nakakatawang isipin na nagkakaganito ako sa isang simpleng bagay. Nakakatawa. Kung hindi nga lang ako ito, humalakhak na ako.
Bahala na.
Ipagdasal niyo na lang ang kaluluwa ko. Haha.
(I would like to apologize for the ambiguity of this post. You are free to postulate whatever assumptions you may have in your mind about my dilemma. Please bear in mind that your theories may not be true…or they may be. ^_^)
