Ano pa ba ang lagi kong pinopost? Oktubre 29, 2007
Posted by Raymund in Alikabok sa Hangin, Kapirasong Pakpak.add a comment
-this one was made while my brother and father were having a little word skirmish.
-”Whom the gods wish to destroy, they first make angry.” - mula ata sa Greek to. hehe.
of Wrath
He is an orator,
of the mindless, the insane;
he makes his audience his
people. The diplomat,
the cause ever feasible:
his disciples paint the earth,
with fire and blood.
He can be hidden,
in words and ways tranquil,
even as his arson tears
down the soul. A wolf,
when fiercer, the howl later:
He takes off men’s faces,
and makes them grow fangs.
Ito…wala lang. ^_^
The Moth’s Elegy
I am blind,
for you have claimed my eyes.
You have burned away my cinders,
leaving incense and light.
You have taken my wings,
and taught me how to fly,
to the skies.
I am dead,
for my moments are yours.
You have become the fire of my days,
and the light of my nights.
You have bound up my feet,
and made them your shadow,
in the dark.
Adik talaga ako sa mga gamugamo. hehe. ayun…okay. wala lang talaga akong magawa ngayon.
Sana sumagi man lang, sa pagtulog man, o sa paggising, sa mata, o kahit man lang, sa likuran, ng nararamdaman…
Steps Oktubre 23, 2007
Posted by Raymund in Alikabok sa Hangin, Kapirasong Pakpak.2 comments
There are steps that slip,
and steps that skid,
steps that fall,
and steps that skip,
steps that are heavy,
steps that are mild,
steps that are meek,
steps that are wild.
There are steps that smash,
and steps that spin,
steps that fly,
and steps that sing,
steps that are broken,
steps that are sound,
steps that are free,
and steps that are bound.
There are steps that change,
by the minute,
by the moment,
steps that remain forever,
steps that make men tremble,
and steps that make them awed.
There are many kinds of steps,
indeed,
but yours
will do for me.
At Five Setyembre 14, 2007
Posted by Raymund in Alikabok sa Hangin, Kapirasong Pakpak.3 comments
At Five
It begins,
It starts,
at the Hour of Five.
The clock says five,
at the Hour of Five.
He is there, he is here,
at the Hour of Five.
He begins, he starts,
at the Hour of Five.
The second hand moves,
a second after Five.
He watches, he glances,
a second after Five.
He sits, he stands,
a second after Five.
For somebody,
for Somebody,
at the Hour of Five.
The minute hand moves,
a minute after Five.
Somebody might be there,
somebody might be here,
a minute after Five.
Somebody might pass by,
somebody might smile,
or Not, at Five,
at the Hour of Five.
It is a quarter,
a quarter after five,
He keeps his guard,
a quarter after Five.
He paces forth and back,
he goes round and round,
a quarter after Five.
He wants to, he does not,
at the Hour of Five.
This is his desire,
a half hour after five.
Somebody might show up,
somebody might appear,
a half hour after Five.
Somebody might be Somebody,
his somebody, his Somebody,
or Not, at Five,
at the Hour of Five.
The hall is empty,
with people, with voices,
with life,
at the last quarter of Five.
The hall is dead,
with faces, with colors,
with light,
or Not, at Five,
at the Hour of Five.
He is unsure,
but he remains,
at Five, the last minute of Five.
He wishes, he dreams,
the last minute of Five.
He is there, he is here,
the last second of Five.
He still is, always is,
at the Hour of Five.
Paglalansi. XD Setyembre 1, 2007
Posted by Raymund in Alikabok sa Hangin, Balat na Sunog, Kapirasong Pakpak.4 comments
Bumabaligtad na. Galing na ngayon sa ultiply, napupunta dito sa WordPress ko. Bakit kaya? XD
Here, I will be testing something vital to my later methods. XD
*to the tune of Toyang*
Ayun. Masaya na ulit ako. Ahahahaha. Todo mood shift na ito.
They tried, to tell me na __ ___…
Naranasan niyo na ba na lumampas yung MRT sa istasyon na bababaan niyo? Nangyari sa akin kanina e.
__ ___, ang sagot niya sa akin…
Magallanes dapat ako bababa, kaya lang, doon sa banda Guadalupe station, nakatulog ako…at nagising ako na papunta na sa Taft. Nakakatuwa ang istasyon ng Taft. Titigil lang yung MRT dun, tapos pupunta sa kabilang dulo ata yung driver. Tapos, punta na siyang Magallanes. Magsiswitch na lang siya ng riles kung kinakailangan. Ang galing. Ambabaw ko na naman. XD
Classroom namin, maliit lamang,
Kaya ayun. Bumaba na lang ako, tapos sumakay ulit. Ahahahaha. Kung ano pa yung binabaan ko, yun rin ang sinakyan ko.
Minsan, minsan, minsan magulo ito, kaya kami ay jackpot,
Ayun. First time ko magcutting. Para sa Machine Problem, na todo kinram. Kahapon. Ngayon, napasa ko, at hopefully, masusurvive naman ng grade ko ang 10% deduction ng one day late. Haaay. Hindi ko pa rin alam kung bakit ayaw gumana nung code ko sa computer ni Ma’am…gumagana naman sa computer namin…
Pag kami’y may project, laging nagkacram!
Sitsiritsit, alibangbang,
Salaginto, salagubang,
Ang babae sa lansangan,
Kung humirit, parang tandang.
Bumili na kayo sa kooperatiba,
Haaay. Umuulan na naman, at tumutodo na ang uhog ko. Kadiri, hahaha. Huwag niyo ako gayahin, na nagpapabasa sa ulan. (Nag-eenjoy naman ako e.) Anlakas pa ng ubo ko. Pwede ring dahilan nito ang pagpupuyat ko sa pagkacram. Lesson: Huwag magcram. Matagl ko na nga dapat natutunan yan…hahahaha.
Sa tindahan ni Ma’am Serra,
Ano pa ba pwede kong masabi?
Sa kabilang dulo ng pasilyo,
Masaya ako. ^_^
Naroon ang hinahanap ko!
Nakablack ako kanina. Wala naman akong kamalay-malay na ang student council ay nag-announce ng black shirt day. Namatay daw yung isang tao, si Cris, sa frat war. Common sense, kung hindi ka naman masyado concerned sa population control (in which case matutuwa ka dahil nauubos na ang sangkatauhan) at normal kang tao (hindi ka sadista), dapat itigil ang frat war.
Mahal ko si ______,
Papunta nga ako dun sa library kanina, may foreign student na nagsabi sa akin ng ‘condolence’.
Kahit di ko masabi…
Kasalanan ko ba na nakaitim ako? Hindi ko naman alam. Pero siguro nakikiramay na rin ako, at naiingit.
Tangi kong pangarap,
Patay na siya e. Wala na siyang problema.
Ang siya ay laging makasama!
Pero may dahilan pa naman akong mabuhay. Masaya pa rin magkaroon ng problema.
Sana nama’y muling makita,
Huwag niyo masyado pansinin ako. Ganyan lang talaga ang malungkuting baliw. Pero, sa ngayon, hindi muna ako malungkutin.
Ang sa akin ay agad na nagpapangiti,
Haaay. Makakahinga na ako ng maluwag. Tapos na ang tambakan week ko. Hahaha.
Tulad ng bagsak ng ulan.
Next time talaga, hindi na ako magkacram. Sana hindi ito matulad sa karamihan sa mga resolusyon ko. Pero mukha namang nakakasunod na ako sa mga resolusyon ko. ^_^
Dalangin ko sana’y pagbigyan!
Frère Jacques, Frère Jacques,
Dormez-vous? Dormez-vous?
Sonnez les matines. Sonnez les matines.
Din, din, don. Din, din, don.
*repeat refrain*
Basta. Masaya talaga ako. Hahahaha. Ambabaw talaga ng kaligayahan ko. Nakakain na ako ng Waffle Time!
And she might just not say no!
Sana…medyo kalahati na ng sana ko ay ayos na. Salamat.
(Lastnote: Fill in the blanks. Teehee. Alam na! Hahahaha. )
P.S. Si Pon yung yellow, at si Zi yung blue. Ngayon ko lang nalaman. Anggulo rin nung tatay ko, nung sinabi nung kapatid ko yun, sabi ng tatay ko talagang hindi pwedeng maging blue ang sipon. Hahahaha. Tsaka anggaling talaga ni Severus Snape. Wala lang. May napansin kayo?
Bangag. Setyembre 1, 2007
Posted by Raymund in Kapirasong Pakpak.1 comment so far
Ahahahaha.
Paano niyo sabihin ang iyon? Eyon!
Paano niyo sabihin ang ito? Eto!
Paano sasabihin ito? Ewan!
Subukan ko na lang ng ganito.
Eleven, eleven, mahal ko ang eleven,
Eleven, eleven, mahal ko ang Macau,
Macau, Macau, mahal ko ang Macau,
Macau, Macau, mahal ko ay ikaw—
Paano niyo sabihin ang iyon? Eyon!
Paano niyo sabihin ang ito? Eto!
Paano sasabihin ito? Ewan!
Uumpisahan ko na ito!
Matagal pa ba ako maghihintay?
Matagal pa ba ang pagsubaybay?
Hindi ba pwedeng ako makisabay?
Hindi ba pwedeng ako ay matangay—
Eleven, eleven, mahal ko ang eleven,
Eleven, eleven, mahal ko ang Macau,
Macau, Macau, mahal ko ang Macau,
Macau, Macau, mahal ko ay ikaw—
Eleven, eleven, labing-isa, onse,
Obvious naman siguro eyon–
Eleven, eleven, labing-isa, onse,
Obvious naman siguro eto–
Macau, Macau, mahal ko ang Macau,
Macau, Macau, mahal ko ay ikaw!
Ikaw, ikaw, ikaw lamang, ikaw,
Ikaw, wala ng iba pa, ikaw!
Lamig Agosto 15, 2007
Posted by Raymund in Kapirasong Pakpak.add a comment
Umuulan na naman. Dumating daw si Egay. Lumalamig na naman ang pakiramdam ko, at mabilis na naman ako ginawin sa paliligo. Nakakaasar, wala namang dahilan, nalulungkot na naman ako.
Paano kaya kung hindi ko na sila makita muli? Mga kaibigan, mga dating kaklase, mga kakilala, mga kamag-anak, mga minamahal…? Paano kung makalimutan ko sila, mawala na lang sila, hindi na sila uli sumulpot sa buhay ko? Asar. Masyado na naman siguro akong nag-iisip…
Ang mga tao ay sadyang may pangangailangang makisalamuha sa kanilang kapwa. Ang tao rin ay mahilig madikit sa nakaraan, at madalas ay hindi nagugustuhan ang pagbabago. Siguro, kaya gusto ko pa rin sana sila ang kasama ko, siguro, kaya hindi ko magawang mapanatag sa mga bagong mukhang nakikita ko, siguro, kaya pakiramdam ko ako ay nag-iisa…
Hindi ko na sila masyado madalas makita. May buhay rin naman sila, at tao naman sila, hindi naman sila laruan na pwede ko na lang ariin, kunin. Pero hindi naman nakakausap ang laruan…haaay. Ayaw ko pa sana…ayaw ko pa sana…
Paano kaya kung ang paghihiwalay na ito ay permanente? Umalis na sila papuntang ibang bansa, mamatay, mawala sa Bermuda Triangle? Paano pa ang mga bagay na hindi ko nagawa, mga bagay na hindi ko nasabi, mga bagay na hindi nangyari? Paano pa ang lahat ng oras na itatagal ko sa mundong ito na wala sila? na wala siya…? na wala…ikaw…?
Nalulungkot ako. Nilalamig ang dibdib ko.
Tula Agosto 7, 2007
Posted by Raymund in Alikabok sa Hangin, Kapirasong Pakpak.2 comments
Wala lang. Kasi may Habagat, dapat may Amihan. XD Naisip ko lang siya kaninang umaga, dahil sa isang mahiwagang blog entry.
Amihan
Ang araw ay sumisikat,
Ang buwan ay nagpupuyat,
Para lamang sa iyo.
Ang oras ay tumatakbo,
Ang mundo ay umiikot,
Ang lahat ng ito ay
Alang-alang sa iyo.
Huwag sabihing, walang silbi,
Wala kang nadulot,
Hindi mo ba ito nakikita?
Huwag sabihing walang kwenta,
Wala kang halaga,
Hindi mo ba ito nadarama?
Ang paghinga’y tumutuloy,
Ang pagtibok’y dumadaloy,
Para lamang sa iyo.
Isipan ay bumabagyo,
Kaluluwa’y sumasamo,
Ang lahat nito ay
Nakasalalay sa iyo.
Kahit di ka maniwala,
Kahit di ka makumbinsi,
May narito para sa iyo…
Hehe. Agosto 4, 2007
Posted by Raymund in Kapirasong Pakpak.add a comment
Repost ko lang. Lumitaw na ito dati sa Xanga ko na malamang hindi niyo na talaga nakita. Hulaan niyo kung anong kanta ito. Haha. Tinagalog ko pa kasi e. ^_^ Hindi masyado exact yung pagkakatranslate, pero sana magustuhan niyo. Luma na ito. Heehee.
Kanyang buhok at mga mata,
sa akin ay nagdadala,
at ako’y napapaibig, nanlalamig,
pero ito, ay masaya.
Lahat ng beses na siya’y minasdan,
buhok niya ay kanyang laruan,
siya’y tahimik sa sarili’y nag-aaliw,
at nanonood ako na parang baliw.
Mahal ko siya ng buong puso ko,
nanginginig boses at kamay ko,
siya lang titingnan ko,
siya lang kailangan ko,
di ko na naman kaya ito.
Napakagaling na himig,
pag ngalan ko ay kanyang sambit,
mundo’y umiikot sa tawa niya’t biro,
di na ko nagtataka na ako’y tuliro.
Mahal ko siya ng buong puso ko,
nanginginig boses at kamay ko,
sapagkat nakakatakot sa dagat na ito,
ngunit ito’y aking paraiso.
siya lang titingnan ko,
siya lang kailangan ko,
di ko na naman kaya ito.
Kanyang buhok at mga mata,
sa akin ay nagdadala,
at ako’y napapaibig, nanlalamig,
pero ito, ay masaya.
Lahat ng beses na siya’y minasdan,
buhok niya ay kanyang laruan,
siya’y tahimik sa sarili’y nag-aaliw,
at nanonood ako na parang baliw.
Mahal ko siya ng buong puso ko,
nanginginig boses at kamay ko,
sapagkat nakakatakot sa dagat na ito,
ngunit ito’y aking paraiso.
siya lang titingnan ko,
siya lang kailangan ko,
di ko na naman kaya ito.
Finis.
Takip Agosto 1, 2007
Posted by Raymund in Kapirasong Pakpak.add a comment
Sino ka ba?
Napakarami kong gustong malaman, na hindi ko malaman, na hindi ko pwedeng malaman. Napakarami kong gustong maintindihan, tungkol sa iyo.
Sino ka nga ba talaga?
Hindi naman ikaw binubuo ng pangalan mo lang. O ng iyong katawan, ng iyong mukha, ng iyong mga kamay, ng iyong mga paa. Hindi naman ikaw binubuo lamang ng iyong isipan, ng iyong kakayanan, ng iyong nararamdaman, ng iyong kapangyarihan, ng iyong kahinaan; hindi naman ikaw binubuo ng iyong mga sikreto, ng iyong mga ginawa, ng iyong mga alaala, ng iyong mga pinagdaanan.
Mga maliliit lang silang piraso mo. Lamang.
Sino ba ako para malaman kung sino ka?
Wala akong pasok ngayon, Wednesday. Ang Wednesday ang araw na wala halos pasok sa UP, karamihan ng mga may pasok ay para sa mga PE class nila. Nandito ngayon ako sa bahay, nagtatype, at nag-iisip. Masyado nga siguro ako nag-iisip.
Marami pa akong kailangan matutunan. Iyon ay isa sa mga natutunan ko sa aking dalawang buwan sa Diliman. Kailangan talaga wakasan ko na ang aking pagiging tamad. Haaay. Kailangan, kahit alam ko na rin naman ang karamihan sa Math 17, ay mag-ingat ako, dahil ang mga mali ko ay mga hindi pagsunod sa direksyon. Kailangan ko na talagang matuto mag-aral sa Kasysayan 2. Kailangan matuto na akong magnotes ng maayos sa Geology 1. Kailangan kong mag-aral sa test sa English 12. Kailangan magpractice para sa PE. (Taekwondo PE ko e.) Kailangan pag-igihan ang Majors ko! Hahaha. Kailangan makuha ang refund sa tuition, mapacountersign ang ID na napakatagal ng hidni nakacountersign, at para magawa iyon, makakuha uli ng Form 5…haaay. Mas lalo tuloy akong tinatamad.
Sa marami pang ibang aspeto ko siya dapat habulin. Sa marami pang aspeto dapat kitang habulin.
Nilalakad ko lang lahat ng mga pagitan ng mga building ng klase ko. Enjoy ako doon e. Pero ibang usapan yung pagtakbo. Natutuwa rin akong tumakbo, pero mabilis ako maubusan ng hininga. At kung hindi ko man mahabol ang hininga ko…paano pa kaya ang… Haaay. Marami pa akong dapat gawin. Kung gusto ko pang makahabol. Maikli lang ang hininga ko…maikli lang ang mga oras ko…ang buhay ko…at marami pa akong gustong abutin…
Sino ba ang gusto kong makilala?
Sabi nila, ‘Familiarity breeds contempt.’ Minsan, maganda ang mga bagay dahil hindi natin sila alam. Dahil hindi natin nararamdaman kung ano ang hirap nila. Ano kaya kung iba ang kurso ko? Iba ang ginawa ko? May ginawa ako? Kay ganda ng damuhan sa kabilang ibayo. Kay ganda ng dilim ng kalangitang mataas. Ano kaya ang masasabi ko, kapag naroon na ako?
Sino ka ba?
Gusto kong malaman. Kung pwede lang naman. Kung ayos lang sa iyo…
Umaga Hulyo 31, 2007
Posted by Raymund in Kapirasong Pakpak.add a comment
Sa pagbukas ng aking mga mata, liwanag na ang aking nakita, nakataas na ang araw. Napaisip ako, ito ay isa na namang bagong simula.
Dalawang dosenang oras, may tiglimang dosenang minuto, ano kaya ang laman ng buhay ko ngayon? Ano kaya ang ibabalibag ng kapalaran sa akin? Aasa ako, na hiling ko ay darating.
Kung hindi man ngayon, ay may bukas pa, na gigising muli sa sinag ng araw, at mayroon na naman akong dalawang dosenang oras ng pag-asa, dalawang dosenang oras ng hininga.
Finis.
